ตอนแรกเราก้ออยากจะปิดแบบไม่ไห้ใครอ่านได้อ่ะนะ เพราะมันเปนเรื่องที่บ้าบอมาก แต่ว่าถ้าไม่เขียนขึ้นโชว์ก้อไม่ได้อีก เพราะความจริงก้อมีแต่ชั้นเนี่ยแหละที่จะกลับมาอ่านความบ้าบอของบลอคตัวเอง เอาล่ะ วันนี้ จะเขียนให้หมดทุกอย่างเลย ทุกอย่างที่อยากบอกลาร์ค มันไม่ได้มากมายหรอก แล้วลาร์คก้อคงไม่มีวันรู้ด้วย บางทีเราอาจจะเขียนเพื่อบอกตัวเอง เตือนตัวเองเท่านั้นก้อได้มั้ง

เราน่ะ ชอบลาร์คมาก้อหลายปีแล้วนะ ลาร์คเป็นมากกว่าแฟนซะอีก ลาร์คสำคัญสำหรับเรามากนะ

ขอโทษนะที่เราเป็นแฟนเพลงที่ห่างเหินกับลาร์คไปทุกที เรามีชู้มากไปหน่อย ขอโทษนะ

แต่ว่าลาร์คน่ะ จะเป็นที่ 1 สำหรับเราตลอดไป ต่อให้เพลงจะไม่เพราะอีกแล้ว ต่อให้หน้าจะเหี่ยว ต่อให้เสียงลุงจะแหบ จนต้องแอบเปลี่ยนแนวเอาเท็ตจังมาร้องแทน หรือแม้แต่ต่อให้ลาร์คจะกลายเป็นลาร์คที่ไม่ใช่ลาร์คอีกต่อไป (งงมั้ย)

ลาร์คน่ะ ทำให้เราหัดเล่นอินเตอร์เน็ตอย่างจริง ๆ จัง ๆ ทำให้เราติดการ์ตูน(เกย์) ทำให้เราฟังเพลงญี่ปุ่นมากมาย ทำให้เราเสียเงินหลายแสน ทำให้เราได้เริ่มเรียนภาษาญี่ปุ่นด้วย และที่สำคัญ เวลาที่ฝนตกแล้วเราต้องอยู่คนเดียว ก้อมี Perfect Blue เป็นเพื่อนที่แสนดี เพลงลาร์คเก่า ๆ ทั้งหลายคอยปลอบใจเรา เวลาที่เราเศร้าเสมอ

ลาร์คดีขนาดนี้ แล้วเราจะเลิกชอบง่าย ๆ ได้ไงล่ะ

เดือนกันยานี้ เราจะเป็นแฟนเพลงที่ดี (กว่าเดิม) ขอให้เราได้ไปดูคอนเสิร์ตลาร์คด้วยเถอะนะ ให้เราได้ไปสูดอากาศร่วมกับลาร์คซักครั้ง แค่ทวีปเดียวกัน หรือประเทศเดียวกันน่ะ ไม่พอหรอก (เพราะเรามันโลภมาก 5+)

ขอให้เราได้ไปดูลาร์คจริง ๆ ด้วยเถอะนะ เพี้ยง~~~

อ๊างงงงง~ บลอคช้านนน เน่าแร้วลูกแม่! โอ้วว ตั้งแต่เดือน 3 จนตรูจาเปิดเทอม ทามปายด้ายยยยยย

เฮ่อ.. มีเรื่องอยากเขียนในบลอคมากมาย (ม่ายมีคนอ่านก้อช่างเหอะ) วันนี้กุขอพล่าม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

[เออนะ พุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า ไปเกอเต้ สลบเหมือดแน่กุ แต่กุก้อจาขอพล่ามมมมม]

ก้อนะ.. ต่อจากวันเกิดอีอ้อม ก้อวันเกิดช้านน ของขวัญก้อมากมายย ได้น้องหมาหน้าเหมือนตะเองมา1 ตัว (อภินันทนาการโดยอีออมเอ๋อ) ม่ายรุมันปายหามาจากหนายย หน้าเหมือนกุอิ๊บ~ แล้วก้อได้เสื้อ Roxy ด้วย กุว่าเสร่ออ่า เรยเอาไปเปี่ยนตัวแระ กรั่กกกสส์ (คนให้มาอ่านเสียจายแย่เรยเนอะ) แต่ก้อช่างเหอะ อ้อ! ตอนกลางคืนได้กินเค้กด้วย อ้วนมากมายย 5+ ขอโทด ม่ายเครยหวั่นคร่ะ แต่บังเอินกุแด่กไปก่อนแร้วก้อนนึงจากอีนัง Voice (หรือน้องบึงผู้มีหุ่นผอมเพรียว กร๊ากกกส์) เมิง!!! ถ้ากุผอม 80 กิโลอย่างเมิงจาทำไงเนี่ย อ๊างงงงง~ แต่ยังไงก้อต้องขอบคุณทุกคนเรยย หวังว่าทุกคนจาดีจัยที่เราเกิดมาน้า.. อีออยนี่ยิ่งต้องแต๊งเปนพิเศษ เนื่องจากมันอุทิศบลอคให้ช้านน 1 วัน ขอบคุณเน่ออ

หลังจากวันเกิดเหรอ ก้อไปเรียนสมศรี เรียนก่ามะเหมี่ยว ที่แม่งมาสายตลอด 5+ ช้านโทรจิกมันทุกวัน วันไหนมาเช้านี่ หิมะแทบตกแถวศรีย่าน แต่ก้อนะ มะเหมี่ยวก้อมาเร็วบางวันเนอะ แร้วเรา 2 คนก้อนั่งนินทาผู้ชาย เอิ๊กกก แร้วก้อโคดสุดจะโคดบังเอิน น้องเต่าถุย (คล้ายจาเปนเครือญาติก่าช้านน) มันนั่งที่นั่งใกล้ก่าอิตองอย่างม่ายน่าเชื่อ (เต่าถุย หล่อสุดในจภ 06 >> เผื่ออิออยงง) ช้านก้อส่องมานทุกวัน แต่ม่ายคุย 5+ เขิลลล์ อิอิ แต่แล้ววันนึงน้องเต่าถุยก้อทำอิตองก่ามะเหมี่ยวอึ้งสุด ๆ คือมันทำเทสต์สมศรีได้เท่ามะเหมี่ยวเรยยย อ๊ากกกก~ มะเหมี่ยว แก... ช้านคิดมาตลอดว่าอีเต่าถุยมันหล่อแต่โง่ แกต้องถีบสปีด eng ของแกด่วนนแย้วววนะเนี่ย!!! สุดท้ายคอร์สสมศรีก้อจบลง ทั้ง ๆ ที่อิตองก่ามะเมหี่ยวยังเบลอ ๆ เอิ๊กกก ไว้ต้องไปเรียนต่อ

อ๊ากก เข้เกียดว้อย พุ่งนี้ค่อยมา edit ละกันเนอะบลอคเนอะ (ถามเองตอบเองเฉยเรย)

เรามันแย่จิง ๆ เมื่อวานอัพบล็อก แต่ก้อลืมดูวันที่ไปสนิท ทั้ง ๆ ที่เมื่อวานเป็นวันสำคัญสำหรับเรามาก ๆเป็นวันเกิดของเพื่อนคนสำคัญของเราแท้ ๆ

อ้อม เรารู้จักกันมา 9 ปีแล้วล่ะ แกคงตาโตเลยช่ายม๊า~ แต่เรื่องจิงนะ เราก้อไม่รู้ว่าทำไมเวลามันผ่านมารวดเร็วขนาดนี้ ตั้งแต่สมัย ป.2 ที่เราตั้งกลุ่มกัน มีเพลงประจำกลุ่มด้วย แล้วก้อจะออกเทปขายแพง ๆ กัน 5+ พอมานึกถึงวันเก่า ๆ อย่างนั้นแล้ว รู้สึกตัวเองนี่บ้าจิง ๆ แต่เราก้อมีแกบ้าอยู่ข้าง ๆ เสมอ อืม..เริ่มซึ้งบ้างรึยังล่ะ

ตอนช่วงประถมปลาย ที่เราอยู่กันคนละห้อง แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกันมาตลอดน่ะ ตอนนั้นเราเหงาจิง ๆ เวลาที่เราคุยกับอ้อม แต่อ้อมก้อจาเล่าเรื่องเพื่อนคนนู้นคนนี้ที่ห้องของอ้อม เราในตอนนั้น ยังเด็ก แล้วก้อเข้าใจว่าอ้อมเพื่อนของเราน่ะ เป็นคนที่เข้ากับใคร ๆ ง่ายยิ่งกว่าอะไร เราถึงได้หวงแกมากมาย แต่แกไม่รู้หรอก ก้อเราไม่เคยบอกนี่ เด็กใช่มั้ยล่ะ อิอิ

และเมื่อจบป.6 ก้อเป็นอ้อมอีก ที่สัญญาว่าจะไปเข้าโรงเรียนประจำที่ไม่ได้เรื่องกับเรา ทั้ง ๆ ที่เราไม่มีเพื่อนคนอื่นเลย ไม่มีใครสนใจจะเข้าที่นี่ เพราะมันเป็นโรงเรียนประจำที่เพิ่งสร้างใหม่ ชื่อเสียงก้อยังไม่ดัง แต่คืนนั้นก่อนวันมอบตัว อ้อมก้อโทรมาหาเรา และถามเราว่า "เราจะเข้าแน่มั้ย" ตอนนั้นตกใจมาก ๆ เลย เราน่ะเข้าแน่ ๆ อยู่แล้ว แล้วอ้อมล่ะ พอเราบอกอ้อมไปอย่างนั้นอ้อมถึงตอบกลับมาอย่างโล่งใจ "อ้อมก็จะเข้าที่นี่ล่ะ" เราน่ะนะ ดีใจที่สุดเลย มันแย่มากแค่ไหนไม่มีใครรู้หรอก เด็กแค่จบป.6 เท่านั้นเอง อยู่ดี ๆ จะไปอยู่โรงเรียนประจำ แต่พอมารู้สึกตัวว่ามีเพื่อน แถมยังเป็นเพื่อนรักที่รู้จักกันมานาน มันก้อเหมือนมีคนใจดีมาปัดเป่าเรื่องร้าย ๆ ให้น่ะแหละ สิ่งที่กังวลอยู่ก้อเลยเลือนลางไปเลย

แต่พออยู่หอ เราก้อดันอยู่กันคนละหอ เรา 2 คนห่างกันไป เพราะนอกจากจะโดนแยกหอแล้ว ยังโดนแยกห้องเรียนอีกแต่เวลาก้อผ่านไป จนในที่สุด อ้อมก้อเข้ามาอยู่กลุ่มเดียวกับเราอีกแล้ว เป็นงั้นไป แปลก ๆ ดีเนอะ

หรือว่าที่จิงนะอ้อม ไม่ว่าแกจะอยู่ที่ไหน ก้อคงไม่มีวันหนีเพื่อนน่ารำคาญอย่างเราพ้น แกคงต้องทนฟังเราร้องไห้ เราบ่น เรานินทาคนนู้นคนนี้ ไปอีกนานแสนนาน จนกว่าแกจะบอกเราว่า เลิกบ่นซักทีได้มั้ย!นั่นล่ะ เราจะเลิกพูด

แล้วแกรู้มั้ย ที่เราร้องไห้กับแก พูดเรื่องทุกเรื่องกับแก เพราะเราก้ออยากให้แกรู้เหมือนกันว่า วันไหนที่แกร้องไห้ ไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ แก ก้อจะมีเราที่อยู่ข้าง ๆ แกเสมอ จะมีเราที่ฟังแกได้ทุก ๆ เรื่อง เหมือนกัน

ขอให้มิตรภาพของเรา 2 คนยืนยาวตลอดไป

Happy Birthday นะจ๊ะเพื่อนรัก มีความสุขมาก ๆ ถึงจะอยู่คนละโรงเรียนกันซะแล้ว แต่เราก็เป็นห่วงแกเสมอ

คิดถึงอ้อมที่สุดในโลกเลย!!!

แก้ไขเมื่อ 4/3/2548 16:32:58